Słownik – stolarka drzwiowa

Dostosowanie wymiarów otworu w murze do standardów producenta drzwi.

Stacjonarna rączka montowana w drzwiach zewnętrznych zamiast ruchomej klamki od zewnątrz.

Pionowy element ościeżnicy regulowanej lub stałej.

Element ościeżnicy, w który wchodzi język i rygiel zamka.

Okrągłe przeszklenie w skrzydle drzwiowym, typowe dla stylu loftowego lub industrialnego.

Laminat o bardzo wysokiej odporności na zarysowania i promienie UV, stosowany w obiektach użyteczności publicznej.

Dolna krawędź skrzydła, która w drzwiach o wysokim standardzie jest również oklejona lub zabezpieczona przed wilgocią.

Wąskie, nieruchome lub otwierane skrzydło boczne uzupełniające szeroki otwór drzwiowy.

Konstrukcja, w której skrzydło chowa się w ościeżnicy, tworząc z nią jedną płaszczyznę.

Klasyczne drzwi z charakterystycznym wcięciem (przylgą), która nachodzi na ramę ościeżnicy.

Celowo pozostawiona szczelina pozwalająca na pracę materiałów pod wpływem zmian temperatury.

Urządzenie w ościeżnicy blokujące lub zwalniające język zamka pod wpływem impulsu elektrycznego (np. domofon).

Cienka warstwa naturalnego drewna (okleina naturalna) naklejana na płytę skrzydła.

Ozdobne żłobienia wykonane w powierzchni skrzydła drzwiowego.

Wymiar odpowiadający grubości muru wraz z wykończeniem (tynki, kafelki).

Płyta z włókien drzewnych o bardzo dużej gęstości, twardsza niż MDF, używana na zewnętrzne warstwy skrzydeł.

Ozdobne wstawki z innego materiału (np. aluminium) licowane z powierzchnią skrzydła.

Współczynnik określający ile ciepła „ucieka” przez drzwi. Im mniejszy, tym lepiej.

Maskujący element ościeżnicy regulowanej, który zakrywa styk muru z ościeżnicą.

Parametr Rw wyrażony w decybelach, określający zdolność drzwi do tłumienia dźwięków.

System, w którym jeden klucz otwiera wiele wybranych zamków (np. furtkę, drzwi i garaż).

Wykorzystanie pionowych listew ozdobnych na powierzchni drzwi.

Rodzaj przeszklenia pozwalający widzieć co dzieje się na zewnątrz, nie będąc widzianym.

Płyta z włókien drzewnych średniej gęstości, najpopularniejszy materiał w produkcji drzwi wewnętrznych.

Technika montażu z użyciem taśm paroprzepuszczalnych i paroszczelnych, chroniąca piankę przed wilgocią.

Przeszklony element nad ościeżnicą, wprowadzający światło do pomieszczenia.

Profil montowany w dolnej części drzwi otwieranych do wewnątrz, odprowadzający wodę deszczową.

Podstawowa, cienka folia dekoracyjna stosowana w budżetowych modelach drzwi.

Wewnętrzne powierzchnie otworu w murze, w którym montuje się drzwi.

Drzwi o ekstremalnie niskim współczynniku przenikania ciepła (poniżej 0,8 W/m2K).

Wkład stabilizujący z tektury o strukturze sześciobocznej, stosowany w lekkich drzwiach wewnętrznych.

Wypełnienie drzwi zapewniające solidność i lepszą izolację niż plaster miodu.

Fabryczne skrócenie skrzydła o ok. 1-2 cm w celu zapewnienia przepływu powietrza (wymagane w łazienkach).

Automatyczna uszczelka w dolnej krawędzi drzwi, która wysuwa się tylko przy zamkniętym skrzydle.

Wewnętrzna budowa ramy drzwiowej widoczna po jej przecięciu (istotna w drzwiach PVC/ALU).

Konstrukcyjny element szkieletu drzwi, zazwyczaj wykonany z drewna iglastego lub MDF.

Klasa odporności na włamanie (np. RC2, RC3). Im wyższa cyfra, tym trudniej sforsować drzwi.

Ozdobna maskownica otworu na klucz lub wkładkę pod klamką.

Mechaniczne ramię wymuszające automatyczne zamknięcie skrzydła.

Ogólne określenie na okna i drzwi montowane w otworach budynku.

Szyba hartowana lub klejona (VSG), która przy stłuczeniu nie rani użytkownika.

Listwa dzieląca powierzchnię szyby na mniejsze pola (efekt kratki).

Okrągłe otwory w dolnej części drzwi łazienkowych wyposażone w ozdobne pierścienie.

Elastyczny profil na obwodzie ościeżnicy zapewniający ciche domykanie i szczelność.

Kamera montowana w miejscu „judasza” z ekranem LCD od wewnętrznej strony drzwi.

Mechanizm wewnątrz zamka, do którego wkładamy klucz.

Inna nazwa przylgi – profilowane wycięcie na krawędzi elementu.

Otwór w ościeżnicy, w którym blokuje się mechanizm zamka.

Nowoczesny zamek, w którym język wysuwa się przy pomocy magnesu dopiero po zbliżeniu do ościeżnicy (bardzo cichy).

Mechanizm ryglowania drzwi zewnętrznych w kilku miejscach jednocześnie za pomocą jednego klucza.

Zawias niewidoczny po zamknięciu drzwi, pozwalający na regulację skrzydła w trzech płaszczyznach.